„Tango. Ostatnia gra” to widowiskowy spektakl taneczny, który przenosi widzów w świat namiętności, iluzji i zdrady. Inspirowany powieścią „Tango starej gwardii” Artura Pérez-Reverte’a, przedstawia uniwersalną opowieść o życiu jako grze – pełnej nieoczywistości, zderzeń i emocjonalnych pułapek.

Spektakl łączy taniec, muzykę na żywo i teatralną narrację. Osiem wybitnych postaci świata tanga argentyńskiego tworzy zespół, który opowiada historię ruchem, ciałem i rytmem. Na scenie pojawi się również czteroosobowa orkiestra, która nie tylko gra, ale staje się częścią akcji scenicznej.

Spektakl jest spójnym, konceptualnym dziełem, w którym każda scena, każdy ruch, dźwięk, rekwizyt są elementami precyzyjnie skonstruowanej narracji. Twórcy świadomie odchodzą od literackiego pierwowzoru, kreując uniwersalną metaforę życia jako gry – iluzorycznej i bezlitosnej. Szachownica sceny ożywa w 20 dynamicznych obrazach, gdzie bohaterowie balansują między rzeczywistością a fantazją, walcząc o kontrolę nad własnym losem. Gra w życie staje się leitmotivem spektaklu, prowadzącym do społecznych katastrof, odzwierciedlonych w dynamicznych, tanecznych i wizualnych symbolach – przejmującej mozaice chaosu i upadku znanej z Guerniki Picassa.

W centrum opowieści – dwoje kochanków. W tle – świat XX wieku, szachownica życia, figury społeczne i emocjonalne rozgrywki, w których każdy może być graczem albo pionkiem. Minimalistyczna scenografia, sugestywna choreografia i mocna warstwa wizualna tworzą unikalną, emocjonalną podróż – od salonów i kasyn po cienie ludzkiego upadku. Ciała tancerzy ożywiają ją w dynamicznym ruchu, przyjmując formę figur szachowych, ruletki czy bezlitosnej machiny parowej, w której splatają się mechanizmy fizyczne, społeczne i psychologiczne. Sugestywna choreografia nie tylko buduje emocje bohaterów, lecz także odsłania ukryte struktury władzy, iluzji i manipulacji.

To pełnowymiarowy spektakl teatralny oparty na języku tanga argentyńskiego – odważny, dramatyczny i poetycki zarazem. Twórcy redefiniują taniec jako środek wyrazu artystycznego i społecznego, a nie tylko formę estetycznej przyjemności.