RYTMY PRZESTRZENI RYTMY CZASU

Wystawa prac

Marii Michałowskiej

Wernisaż: 3 października (wtorek) 2006 r., godz. 18:00

Jest to kolejna wystawa prezentowana w ramach kuratorskiego cyklu Elżbiety Kościelak - TOŻSAMOŚĆ SZTUKI. Wystawa została zorganizowana w ramach programu operacyjnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego ZNAKI CZASU.

Elżbieta Kościelak - kurator wystawy:

*Twórczość Marii Michałowskiej jest niezwykle spójna wewnętrznie, pomimo że obejmuje rozmaite formy wyrazu artystycznego: od malarstwa i rysunku, po fotografię i zdarzenia konceptualne. Łączy je struktura intelektualna i racjonalna refleksja, której przedmiotem jest proces tworzenia oraz abstrakcyjne, ale jednocześnie realne fenomeny, jakimi są czas i przestrzeń. Samoświadomość bycia w czasie, w sztuce, w świecie w ogóle znajduje naturalne odzwierciedlenie w dziełach Marii Michałowskiej. Fascynująca w jej twórczości jest lekkość i pewna oczywistość z jaką te najbardziej filozoficzne z parametrów fizycznych istnieją w jej dziełach. Aspekt czasu w twórczości artystki jawi się nie jako refleksja nad przemijaniem, lecz nad szczególną formą trwania.

Linia, ślad, znak, rytm opisują zarówno przestrzeń, jak i czas. W pewnym sensie ich idealnym odzwierciedleniem jest muzyka. Ale jest nim również język, zarówno w formie langue jak i parole. Język, jako system, jako zapis graficzny, ale też jako fakt społeczny, język mówiony trwający w pewnym określonym, odcinku czasu. Maria Michałowska swobodnie przenosi strukturę dzieła od poziomu systemu do poziomu realizacji i odbioru dzieła. Tym kolejnym etapom istnienia dzieła autorka nadaje walor cech ontycznych obiektu lub zdarzenia artystycznego. Realizacja wydarzenia Tydzień w Galerii Demarco (1972) było kontynuacją akcji Jeden Tydzień – Osieki 70. Łączył je wspólny tydzień 20-26 sierpnia, a dzielił odstęp dwóch lat i dwóch odmiennych geograficznie miejsc. Czas, przestrzeń, przemijanie, istnienie, struktura i system, które dane nam jest realnie odczuwać, zostały użyte przez autorkę, jako tworzywo artystycznej meta- rzeczywistości. I trwają.*

Maria Michałowska:

'Rysunek jest najbardziej syntetycznym zapisem. Używam linii w sposób mechaniczny. Obrysowuję dłoń, profil twarzy, ślad przedmiotu, cały kształt jego cienia. Nie chodzi o stwarzanie iluzji rzeczywistości, posługuje się samą rzeczywistością. Automatyczne powielanie tych elementów zaprzecza ich przedmiotowym znaczeniom, tworząc kompozycje – struktury o charakterze wieloznacznym, obiektywnym. Seryjne powtarzanie – to gubienie pojedynczego, niepowtarzalnego bytu. Nie chodzi o tworzenie rysunku artystycznego, lecz linearną dokumentację śladów rzeczywistości. Seryjne powtarzanie może budzić skojarzenia muzyczno-poetyckie'

Maria Michałowska - urodziła się w Brzeżanach, studiowała PWSSP we Wrocławiu w pracowni prof. E.Gepperta, w 1957 otrzymała dyplom z wyróżnieniem. Od 1959 była wykładowcą Politechniki Wrocławskiej, na Wydziale Architektury w Katedrze Rysunku, Malarstwa i Rzeźb, od 1991 na stanowisku profesora. Tworzy malarstwo, rysunek, obiekty i fotografię w kręgu sztuki abstrakcyjnej i minimal art.’u. W latach 70-tych włącza się w nurt sztuki konceptualnej. Brała udział w ponad 200 wystawach zbiorowych, sympozjach, plenerach - krajowych, zagranicznych i międzynarodowych, miała kilkanaście wystaw indywidualnych.

Wstęp wolny