Emmerich Kálmán

Księżniczka czardasza

• Kierownictwo muzyczne: Warcisław Kunc
• Reżyseria: Maria Sartowa
• Choreografia: Władysław Janicki
• Scenografia: Anna Bobrowska-Ekiert

Operetka roi się od zgrabnych, wpadających w ucho melodii, które nucimy jeszcze długo po wyjściu ze spektaklu: „Artystki z variete”, „Choć na świecie dziewcząt mnóstwo”, „Tak całkiem bez dziewczątek na nic świat” – jeśli przywołać tylko te najpopularniejsze. Wprawdzie libretto opowiada melodramatyczną historyjkę, to jednak od swej prapremiery w 1915 roku nieprzerwanie jest jedna z najpopularniejszych operetek na świecie. Na scenie cała plejada ulubieńców szczecińskiej publiczności, Orkiestrą Opery na Zamku dyryguje Warcisław Kunc.

Emerich Kalman- ur.24.X.1882r. na Węgrzech zm. w 1953. Pochodził ze zubożałej rodziny fabrykanckiej. Warunki finansowe zmuszały go do samodzielnego zarabiania na lekcje gry na fortepianie. Początkowo marzył o karierze pianisty- wirtuoza, ale poważna kontuzja ręki uniemożliwiła mu dalsze kształcenie się w tym kierunku. Pod wpływem przyjaciół- kompozytorów-Alberta Szirmai i Wiktora Jakobi, kontynuował naukę harmonii, kontrapunktu i kompozycji w Akademii Muzycznej w Budapeszcie pod kierunkiem prof. Hansa Kosslera. Pierwszymi poważnymi kompozycjami Kalmana były: cykl pieśni, scherzo orkiestrowe ”Saturnalia” i poemat symfoniczny ”Endre und Joanna”. Objął także posadę krytyka muzycznego w budapesztańskim piśmie „Pesti Naplo”. Zafascynowany wspaniałą karierą Franza Lehara, zainteresował się teatrem operetkowym. Początkowo pisywał kuplety i szlagiery kabaretowe, ale rozkwit jego twórczości operetkowej rozpoczął się od momentu nawiązania współpracy z Karolem von Bakonyi- czołowym librecistą Budapesztu. Już pierwsze dzieło tej autorskiej spółki- operetka ”Manewry jesienne” odniosła sukces w Theater an der Wien -zagrano 265 przedstawień. Do dziś we wszystkich teatrach operetkowych świata święcą triumfy późniejsze dzieła Kalmana, takie jak: ”Bajadera”, „Hrabina Mariza”, ”Księżna cyrkówka”, czy wreszcie ”Księżniczka czardasza”(1915).