Stop non Stop Short Cuts

Wieczór złożony z dwóch części

Scena Rozmaitości

SHORT CUTS

• choreografia: Istvan Juhos-Putto
• muzyka: Arvo Pärt, Steve Roach, Robert Rich
• kostiumy: Adriana Cygankiewicz
• premiera: 26.04.2006
• czas trwania: 26 minut

Autorem choreografii do nowego spektaklu Polskiego Teatru Tańca jest Istvan Juhos – Putto, który po ukończeniu szkoły baletowej w Budapeszcie przez wiele lat był związany z najlepszymi zespołami tańca współczesnego na świecie m.in. Kibbutz Contemporary Dance Company, Baatsheva Dance Company i Tanz – Forum Köln. To doświadczenie odnajdujemy w jego języku choreograficznym, który opierając się na technice contemporary dance, buduje indywidualne struktury stylistyczne i tematyczne.

Putto tak opowiada o swoim spektaklu:

*Chodząc po ulicy, wyobraź sobie relacje ludzi wokół, kto kogo lubi, a kto kogo nie. Każdy z kimś ma jakieś sprawy do załatwienia, każdy chce coś ukryć lub czymś się podzielić. Wszyscy pokonujemy granice by wejść w kontakt z innymi. Myślałem o swoim dzieciństwie, kiedy biegłem przez plac zabaw, przez błoto, trawę, dźwięki, słowa, radość, smutek…

Jeśli biegniesz szybko musisz uważać, gdzie stawiasz stopy. To pierwsze doświadczenie dziecka, szybki bieg i rozpoznawanie świata. To zupełnie asymetryczne i nieprzewidywalne podróżowanie, poszukiwanie wzorców i sposobów życia. To właśnie przykład tego, co chcę badać.

Teraz używam form by zbudować relację między tancerzami, ale nie chcę stworzyć czegoś skończonego. Bardziej mnie interesuje historia, która się zaczyna i trwa między ludźmi, niż opowieść, która ją zamknie. Nieprzewidywalne krótkie cięcia – short cuts.*

STOP NON STOP

• choreografia: Paulina Wycichowska
• muzyka: Europa String Choir, Steve Reich, Buta Raga
• kostiumy: Adriana Cygankiewicz (wersja wznowieniowa)
• premiera: 10.02.2001
• wznowienie: 26.04.2006
• czas trwania: 45 minut

*Paulina Wycichowska zaprasza widzów do gry w skojarzenia. Na scenie umieszcza coś w rodzaju toru przeszkód: równoważnia - huśtawka, szklane akwarium, metalowe barierki. Na tym poligonie dojdzie do zmagań z przekraczaniem granic. Tu tracimy poczucie, że oglądamy występujących tancerzy: raczej obserwujemy grupę ludzi pochłoniętych konkretnym działaniem.

Oni tańczą - to prawda. Taniec wyraźnie służy im jednak. do bezpośredniego wyrażania myśli i uczuć, do wzajemnej komunikacji. W efekcie - także do komunikacji z widzem. Tu trudno mówić o stylistycznej jednorodności - każdy z tancerzy zdaje się używać własnego ruchowego kodu, postacie są zindywidualizowane, osobne. Te kody wyrastają z najróżniejszych stylistyk i osobowości tancerzy. Fascynują pięknem czystego tańca, ale nie tylko - także siłą, intensywnością, sugestywnością przekazu.' Ewa Obrębowska – Piasecka, 'Stop-non-stop'* Gazeta Wyborcza