Warszawska Orkiestra Sentymentalna

*Warszawska Orkiestra Sentymentalna *(WOS) gra muzykę Warszawy, filmu rewii i kabaretu lat 20. i 30. Piosenki z repertuaru Adama Astona, Wiery Gran czy Mieczysława Fogga, aranżacje Henryka Warsa i Rostworowskiego, wykonania orkiestr Golda i Petersburskiego, Karasińskiego i Kataszka, nieustannie ich inspirują. Walce, tanga, fokstroty, rumby i slow-foxy – WOS wybiera to, co najlepsze wśród bogactwa sceny i ekranu dwudziestolecia i czasów powojennych i przywraca do życia ze współczesną wrażliwością muzyczną, zachowując styl i ponadczasowy urok dawnych melodii.

Muzyka tamtych czasów nawiązuje do amerykańskiej muzyki popularnej, a jednocześnie osadzona jest w unikalnej i bujnej kulturze polskiego Dwudziestolecia. Jej unikalna finezja i energia rozsadzała parkiety przed stu laty - i rozsadza je teraz. Przedwojenna Warszawa zwana była przecież „Paryżem Północy”, miejscem, w którym spotykała się kultura Wschodu i Zachodu. Orkiestra Sentymentalna przenosi ten klimat we współczesność - w najlepszym guście.

Od debiutu na na festiwalu Polskiego Radia „Nowa Tradycja” w 2015 roku WOS wydała cztery płyty i zagrała setki koncertów w Polsce i za granicą. Dwie pierwsze płyty zespołu - "Umówmy się na dziś" i "Tańcz mój złoty" - opowiadają bujną historię muzyki rozrywkowej Dwudziestolecia. Kipiące energią taneczne szlagiery, tragiczne historie miłosne, tanga, przy których się zarumienicie - mamy to wszystko. "Śpiewnik Kolędowy" przypomina dawne nagrania przedwojenne, a także czerpie z polskiej muzyki tradycyjnej. Pomyślany został jako akompaniament towarzyszący wspólnemu, rodzinnemu kolędowaniu. Ostatnia płyta zespołu,* "Płyń Wisełko”*, opowiada o codzienności żołnierzy, w szczególności ułanów, o ich ideałach i dramatach, poświęceniu i tęsknocie, a także radości, namiętnościach. Utwory te, potraktowane sentymentalnie, tanecznie i lekko, służą radosnemu świętowaniu.

Warszawska Orkiestra Sentymentalna jest trzonem nowej, wspaniałej mody na muzykę retro. Daje drugie życie unikalnemu stylowi muzycznemu Dwudziestolecia, któremu nie dane było dojrzeć - jego rozkwit brutalnie przerwała wojna i okupacja. Dzięki takim zespołom, jak Orkiestra, dzisiejsza Polska młodzież słucha jazzu i szaleje na parkietach w rytm nowych wykonań stuletnich dziś utworów. To kulturowy fenomen.
Żeby w niego uwierzyć, trzeba to zobaczyć na żywo.

Skład:
Gabriela Mościcka – śpiew, akordeon
Kazimierz Nitkiewicz – trąbka. flugelhorn, tenor, śpiew
Lena Nowak – klarnet, śpiew
Mateusz Kowalski – perkusjonalia, śpiew
Jakub Fedak – wibrafon, śpiew
Łukasz Owczynnikow – kontrabas, śpiew
Krzysztof Baranowski – gitara, mandolina, śpiew