PASAŻERKA | DKF KAMERA

Zakup biletu jest jednoznaczny z akceptacją szczegółowych warunków uczestnictwa w seansach i wydarzeniach organizowanych przez Kino Muza w Poznaniu: https://www.kinomuza.pl/event/regulamin-i-zasady-bezpieczenstwa/

"Gdybym się zabił, nie musiałbym kończyć tego filmu" - burknął pod nosem. Niebawem zginął pod Łowiczem, zderzając się fiatem z ciężarówką. Reżyser zmarł w szpitalu 20 września 1961 roku. Mowa oczywiście o Andrzeju Munku, a niedokończonym filmem była „PASAŻERKA” (1963). W tym roku przypada 60. rocznica śmierci tego charakterystycznego twórcy oraz 100. rocznica jego urodzin. W związku z tym listopadowe spotkania Dyskusyjnego Klubu Filmowego KAMERA postanowiliśmy zadedykować refleksji nad jego filmografią.
Munk będący częścią konspiracji powstańczej, a także bezpośrednim uczestnikiem powstania warszawskiego, większość swojej twórczości skupił wokół niekonwencjonalnych narracji, które miały być rozrachunkiem z okresem II wojny światowej. Debiut reżyserski w postaci paradokumentu „BŁĘKITNY KRZYŻ” (1955) sprawił, że Munk został doceniony na arenie międzynarodowej – zdobył nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji (Brązowy Medal). Ponadto późniejsze, tragikomiczne dzieła jak „EROICA” (1957), czy „ZEZOWATE SZCZĘŚCIE” (1960), po dziś dzień pozostają kanonem polskiego kina fabularnego. Umiejętne budowanie dramaturgii oraz autentyczność postaci sprawia, że Munk zostaje jednym z tych twórców, którzy stanowią podwaliny polskiej szkoły filmowej. Wielokrotnie zestawiany w opozycji do Wajdy – romantyka, jako przedstawiciel racjonalizmu w kinie powojennym.

„PASAŻERKA” (1963) jest adaptacją słuchowiska Zofii Posmysz, pt. „Pasażerka z kabiny 45” (1959) oraz późniejszego widowiska telewizyjnego z 1960 roku. Film podzielony jest na dwie części: współczesną, w której podczas rejsu transatlantyckiego była nadzorczyni SS Liza (Aleksandra Śląska) dostrzega swoją dawną więźniarkę Martę (Anna Ciepielewska), oraz rozgrywającą się w czasie II wojny światowej, w hitlerowskim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau, w której odbywa się pojedynek psychologiczny między Lizą a Martą. Równoległa akcja oraz autentycznie zbudowane postaci sprawiają, że film jest niezmiernie angażującym kinem psychologicznym. Jest to także film, którego Andrzej Munk nie zdążył dokończyć przed tragiczną śmiercią w wypadku samochodowym. Jego premiera opóźniona o ponad dwa lata miała miejsce dzięki montażowi Witolda Lisiewicza.