19 VI / wtorek / 18:00 / bilety: https://bit.ly/2xmKGaG

Spektakl grany w ramach Malta Festival 2018.

Bilety dostępne również na: https://bit.ly/2L4ESEH

Tworzenie się kobiecości, pamięć, dorastanie - to główne tematy wiosennej rezydencji Aleksandry Jakubczak w Scenie Roboczej. Pierwszym etapem było zaproszenie dziewczyn do podzielenia się swoimi pamiętnikami z okresu dojrzewania: dopuszczenie do intymnych przeżyć to dar, który traktowany jest jak metoda twórcza. Ta szokująca dla niektórych prośba zaowocowała zebraniem kilkudziesięciu dzienników, notatek, rysunków, które później stały się punktem wyjścia do dalszej pracy. Wokół nich w marcu prowadzona była seria spotkań i dyskusji z dziewczynami i młodymi kobietami. Ważne jest, że na początku reżyserka nie postawiła żadnej tezy – to pamiętniki i rozmowy pisały scenariusz.

Bezpośrednio zapisane doświadczenia dorastania stały się podstawą dla opowieści o świecie widzianym z perspektywy kształtującego się kobiecego podmiotu. Surowość, witalność, niezgrabność, szczerość, nadmiar emocji, ale też humor – dziewczyńska energia przeniesiona z kart pamiętników w przestrzeń teatru.

„Pamiętniki oferują konfesyjną, intymną narrację, dla autorek są często pierwszą przestrzenią własną, otwieraną, odzyskiwaną, poszerzaną. Zapisany bezpośrednio proces samopoznania, poszukiwanie lub fiasko odnalezienia języka odzwierciedla szersze mechanizmy wytwarzania i reprodukowania modeli kobiecości i kobiecych ról. Interesuje mnie ten formacyjny proces i postawienie go w świetle feministycznego empowerment, odzyskiwania pozycji, sięgania po symboliczną władzę.

Pamiętniki mówią do nas bez pośrednika, nie potrzebują autorytetu, hierarchii, przyzwolenia i usankcjonowania. Pisanie pamiętników jest poza hierarchiami i autorytetami, zyskując tym samym subwersywną wartość wobec mainstreamowych narracji i patriarchalnego porządku..

Częścią materiału będą też moje własne pamiętniki, które chcę oddać na równych zasadach z pozostałymi, podarowanymi notesami. Chcąc otwierać przestrzeń czyjejś prywatności, jej prezentacji i reprezentacji, nie mogę pominąć siebie”. - Aleksandra Jakubczak

"Jednak pewne stany mają wymiar uniwersalny: niepewność co do własnego ciała, lęk przed dorosłością i przed odsłanianiem emocji, złość na rodziców, poczucie niezrozumienia. Ogromna szczerość w pokazywaniu tej całej plątaniny emocji, tego piekła bycia pomiędzy, nieustannego formowania się osobowości powoduje, że na widowni wytwarza się coś w rodzaju wspólnoty. Wszyscy przez to przeszliśmy, teraz możemy się razem pośmiać lub spłonąć rumieńcem na jakieś wstydliwe wspomnienie." - Staszek Godlewski

Kreacja i performance: Paula Maria Głowacka, Cristina Ferreira, Lena Schimscheiner

Kreacja i przestrzeń: Jana Łączyńska

Dźwięk: Grażyna Biedroń

Konsultacje: Zofia Krawiec, Katarzyna Sikora

Koncepcja i reżyseria: Aleksandra Jakubczak

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

Premiera: 27 IV 2018