Helena - FESTIWAL ANIMA

Reżyseria: Magdalena Dąbrowska

Muzyka: Magdalena Gładkowska
Utwór „Puściła po stole” do słów Bolesława Leśmiana – Adam Strug
Lalki: Nastia Magdziak i Katarzyna Mystkowska (TTL)
Światła: Nastia Magdziak
Audio: Magdalena Dąbrowska i Magdalena Gładkowska
Scenografia: Magdalena Dąbrowska i Nastia Magdziak
 pracownia plastyczna: Róża Turlińska i Magdalena Dąbrowska*
 Opieka pedagogiczna: mgr Helena Radzikowska

występują: Obsada: Lesia Pasichnyk, Tymoteusz Jucha

ANIMA. Międzynarodowy Festiwal Wyobraźni i Możliwości Teatru Lalek    
Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie Filia w Białymstoku: Helena

(wiek: 15+)

Spektakl przedstawia prawdziwą historię dziadków reżyserki opowiedzianą głosem jej dziewiećdziesięciotrzyletniej babci. Podróż, w którą bohaterka zabiera widza jest autentyczna, zabawna i wzruszająca. Bardzo intymna, a jednocześnie zaskakująco uniwersalna. Okolice Białegostoku stają się tu całym światem, „kiedyś” splata się z „teraz” w czułym continuum. W tej opowieści miłość pozwala zachować radość życia mimo granicznych doświadczeń – wojny, choroby, śmierci najbliższych.

„To historia pełna bólu, smutku i trudności. To historia, gdzie miłość nie jest cukierkowa, ale jest największym bogactwem jakie mamy. To historia Heleny Olimpii Dąbrowskiej (1926-2022) – mojej ukochanej babci. Sięgnęłam do jej wywiadu zarejestrowanego w 2019 roku – 3 lata przed jej śmiercią. Przenosimy się do świata Heleny, głównej bohaterki spektaklu, która swoim głosem opowiada o życiu z dystansem i humorem.

Przyglądamy się jej perspektywie dzieciństwa, młodości i panieństwa, a z czasem poznajemy jej przyszłego męża – Władzia. Jesteśmy świadkami ich ślubu, wspólnego życia, ale i tragedii, które ich dotykają. Dla mnie jako wnuczki głównej bohaterki i reżyserki ten spektakl ma wymiar bardzo intymny, sentymentalny, bolesny, dotykający ogromnej tęsknoty. Jednocześnie wraz z aktorami opowiadamy tę historię tak, aby widz poznał Helenę Olimpię tak, jak ona sama o sobie opowiadała, tak jak chciała być zapamiętana. Marzeniem mojej babci zawsze było podtrzymywanie o niej pamięci – i to marzenie się spełnia.”

Etiuda powstała na zajęciach „Praca z aktorem w planie lalkowym” prowadzonych przez mgr Helenę Radzikowską na II roku reżyserii.

Nagrania pochodzą ze zbiorów Historii Mówionej Centrum Ludwika Zamenhofa w Białymstoku.