Piękno symfoniki neoromantycznej

Zarówno Elgar, jak i Rachmaninow w swoim czasie mogli być uważani za konserwatystów. Nigdy nie starali się być kompozytorami awangardowymi, wręcz przeciwnie nie przyjmowali do wiadomości ostatnich nowinek stylistycznych. Obaj pisali w stylu mocno osadzonym w romantycznej tradycji, choć nie pozbawionym w każdym wypadku odrębnego, indywidualnego charakteru.

Koncert skrzypcowy Elgara należy do najbardziej wymagających w literaturze skrzypcowej. Przy czym nie jest to dzieło wirtuozowskie, ale całkowicie przepełnione lirycznymi tematami. Początkowo znane tylko w Anglii, gdzie Elgar jest wysoko ceniony jako narodowy kompozytor, obecnie staje się dziełem coraz częściej grywanym przez wszystkich czołowych skrzypków świata.

Sergiusz Rachmaninow znany jest głównie z dzieł fortepianowych (był zresztą wyśmienitym pianistą), niemniej stworzył trzy symfonie. Symfonia a-moll jest ostatnią symfonią, ale nie ostatnim dziełem symfonicznym (Tańce symfoniczne powstały w 1940). Powstałe w czasie pobytu w Szwajcarii w 1935-1936 dzieło jest pełne szlachetnego liryzmu, i chociaż z początku nie zostało dobrze przyjęte ani przez krytykę, ani przez publiczność, dziś jest uważane za jedno z najwybitniejszych dzieło rosyjskiej symfoniki.

Orkiestra Symfoniczna PFBPaweł Przytocki – dyrygentMichael Foyle – skrzypce

Program:Edward Elgar – Koncert skrzypcowy h-moll op. 61 [44’]Przerwa [20’]Sergiusz Rachmaninow – III Symfonia a-moll op. 44 [39’]