PIPPI POŃCZOSZANKA

ASTRID LINDGREN

premiera: 8 września 2007

tłumaczenie Agnieszka Hein, Magda Godlewska

reżyseria Agnieszka Glińska

scenografia Agnieszka Zawadowska

muzyka Sambor Dudziński/zespół

reżyseria świateł Mirosław Poznański

choreografia Emil Wesołowski

animacja Roman Holc (gościnnie)

inspicjent Karolina Zbrożek

sufler Magdalena Jaracz

obsada:

PIPPI Dominika Kluźniak

TOMMY Waldemar Barwiński

ANNIKA Agata Wątróbska

Pani SETTERGREN/ PANI POŃCZOCHA Joanna Sydor

PANI GRANBERG Ewa Telega

PANI PRYSSELIUS Agnieszka Roszkowska

NAUCZYCIELKA Agata Kulesza

GRZMOT Marcin Dorociński

BLOOM Krzysztof Ogłoza

KLANG Miłogost Reczek

LARSSON Sławomir Grzymkowski

DYREKTOR Piotr Siwkiewicz

KAPITAN POŃCZOCHA Krzysztof Stelmaszyk (gościnnie)

PANI POŃCZOCHA Joanna Sydor

ELLEN Zuzanna Grabowska

MAX Paweł Domagała

UCZNIOWIE Adam Krawczyk, Olga Sarzyńska, Maciej Makowski, Bartosz Warzecha

oraz maszynista sceny, Paweł Ciok, jako SILNY ADOLF

muzycy:

• Sambor Dudziński/Fryderyk Młynarski/Michał Sęk - beka, melodyka, klarnet basowy, obój
• Wojtek "Quell" Król - bass, skrzypce, sax
• Igor "Ygor" Przebindowski - malleKAT, akordeon, laptop, piano
• Robert "Cichy" Cichy/Mariusz Wróblewski - gitara, mandolina, bahlama

statyści - Henryk Bąba, Jacek Błażejewski, Bartłomiej Dębowski, Wojciech Fuśnik, Jacek Gieppert, Marek Lisik, Daniel Sadowski, Włodzimierz Wroński jako MARYNARZE I MIESZKAŃCY

wystawienie za zgodą Nordiska ApS. - Kopenhaga

Słynna bohaterka, nie tylko najmłodszych, Pippi Pończoszanka powraca w najnowszym przedstawieniu w reżyserii Agnieszki Glińskiej. Przedstawienie jest dla wszystkich kibicujących dziewczynce, która z dowcipem i fantazją obnaża hipokryzję i banał "poważnego" świata dorosłych. Jak pisze w programie do przedstawienia Joanna Olech: "Wspólna z dzieckiem lektura tej książki, wspólna wizyta w teatrze, ma szansę być symbolicznym rodzinnym rytuałem. (...) warto samemu sobie czasem dać po łapach, samemu wysłać się do kąta, kiedy przyłapiemy się na tym, żeśmy zdradzili Pippi - że wychowując własne dzieci sprzeniewierzyliśmy się dziecięcemu zachwytowi dla ulubionej, rudej rebeliantki. Nigdy nie jest za późno, aby własne rodzicielskie błędy naprawić - choćby śmiejąc się długo i serdecznie, wraz z dzieckiem, w fotelach teatru."