4:48 PSYCHOSIS

SARAH KANE

Sarah Kane

4.48 Psychosis

w przekładzie Klaudyny Rozhin

reżyseria + scenografia: Małgorzata Szczęśniak

muzyka: Piotr Domiński, Paweł Mykietyn

reżyseria światła: Felice Ross

grafika komputerowa: Marcin Wiktorowski

obsada:

• Magdalena Cielecka
• Katarzyna Herman
• Mariusz Benoit
• Janusz Chabior
• Rafał Maćkowiak

"„Nie pragnę śmierci / żaden samobójca jej nie pragnął” – słowa te świetnie określają ambiwalencje tkwiące zarówno w dramacie Kane, jak i w spektaklu Grzegorza Jarzyny. Zapis umierania jest tu jednocześnie rozpaczliwym wołaniem o życie. I tak jak pisanie było dla Kane sposobem uniknięcia „piekła w rzeczywistości”, tak spektakl wydaje się desperacką próbą zatrzymania procesu autodestrukcji bohaterki, niedopuszczenia do definitywnego „zniknięcia”.

Wołanie o życie jest w przedstawieniu jednocześnie wręcz rozpaczliwym wyciem o miłość. „When I fall in love it will be for ever” (Gdy się zakocham, to na zawsze) – śpiewa Nat King Cole. Ten powtarzający się kilkakrotnie sentymentalny motyw nabiera tu dodatkowych sensów. Miłość staje się nadzieją na istnienie czegoś „na zawsze”, nadzieją na zatrzymanie bezwzględnego zmierzania ku kresowi. Jedyną przyczyną, jedynym sensem, jedynym ratunkiem. Grana przez Cielecką postać nie jest sama czy odrzucona. Trudno nie zauważyć czułości, z jaką jest traktowana. W uczucie, jakim darzy ją jej kochanka, nie sposób wątpić. Ona jakby tego nie widzi, zdaje się tęsknić do zupełnie innej miłości. Może jest to tęsknota za miłością absolutną, odwieczne marzenie o odnalezieniu utraconej części siebie i stopieniu się na powrót w mitycznej Jedni? Tęsknota prowadząca wręcz do obłędu, gdy krzyczy: „Pierdolę ciebie Boże, za to, że kazałeś mi pokochać osobę, która nie istnieje”. Reżyser uświadamia nam, ze nikt z nas nie jest w stanie tak naprawdę zrozumieć, jaka rozpacz ją zabija, tak jak pozostaje to tajemnicą dla postaci spektaklu, nawet tych jej najbliższych.

Bezbronna wobec tego, co pcha ją na skraj przepaści, niezdolna, by ten pęd zatrzymać, szuka kogoś, kto chwyci ja za rękę, nie pozwalając na ostateczny cios. Rozświetlona ciepłym światłem, stojąca tyłem do nas w głębi sceny postać woła do Boga. Jej modlitwie odpowiada głucha cisza". Karolina Maciejaszek, Didaskalia

Spektakl powstał w koprodukcji TR Warszawa i Teatru Polskiego w Poznaniu

premiera 8 lutego 2002 Teatr Polski w Poznaniu, 22 lutego 2002 TR Warszawa

spektakl trwa 1 godz. (bez przerwy)

bilety:

55 zł, 50 zł, 45 zł, 40 zł, 25 zł