Tramwaj zwany pożądaniem

autor dramatu: Tennessee Williams

reżyseria: Małgorzata Bogajewska tłumaczenie: Jacek Poniedziałek scenografia i kostiumy: Joanna Jaśko-Sroka opracowanie muzyczne i ruch sceniczny: zespół aktorski obsada: Malwina Laska-Eichamann, Irmina Liszkowska, Paweł Janyst, Michał Pawlik, Krzysztof Oleksyn asystent reżyserki: Paweł Janyst realizatorzy światła: Zofia Krystman, Witold Juralewicz realizatorzy dźwięku: Piotr Trojanowski, Maciej Witkowski budowa scenografii: Wiktor Korzeniewski inspicjenci / montażyści: Marcin Chojnacki, Wiktor Korzeniewski make-up: Ali Kosoian-Koźbielska garderobiane / rekwizytorki: Magdalena Adamczyk, Ilona Giżycka, Jolanta Sikorska kierownictwo produkcji: Małgorzata Błasińska, Olga Stefańska patron medialny: Chillizet

Prawa autorskie Tłumacza reprezentuje Agencja ADIT.

występują: Malwina Laska (), Irmina Liszkowska (), Paweł Janyst (), Michał Pawlik (), Krzysztof Oleksyn ()

„Tramwaj zwany pożądaniem” – pozornie prosta, niemal mieszczańska historia o „wystarczająco” szczęśliwym młodym małżeństwie i siostrze żony, której przyjazd uruchamia całą lawinę skrywanych pretensji, niezaspokojonych ambicji i tłumionych seksualności. Tragedia rodząca się z rzeczy i zdarzeń tak zwyczajnych, że wydają się przynależeć do jakiegoś rytualnego porządku świata. Wstrząsające studium rządzących nami stereotypów. Co przerażające, mimo upływu ponad 70 lat, tak niewiele się zmieniło.

Rytuały codzienności – rytuały oceniania siebie i innych, miara szczęścia, jaką sobie i innym przykładamy – dom, mąż, żona, dzieci, udana praca, pieniądze, miejsce w rzeczywistości które zajmujemy, miejsce na społecznej drabinie. Czy od schematów rzeczywistości można uciec? Czy w końcu można stworzyć jakąś inną nowa rzeczywistość, bez przemocowo-seksistowskiego schematu myślenia i działania, bez wyznaczania ról kobietom – wpychania ich w role tych posłusznych, pruderyjnych, grzecznych, tworzących dom; bez wyznaczania ról mężczyzn na tych zarabiających i silnych? Jak to się dzieje, że kiedy już wydaje się, że świat się zmienia, na nowo wpadamy w piekło stereotypów? Dlaczego wciąż na nowo tłumaczymy rzeczy wydawałoby się oczywiste?

Teksty Williamsa outsidera, homoseksualisty niepogodzonego ani z rolami społecznymi, ani z własną rodziną, pokazują piekło schematów. Młody zespół aktorski Teatru Ochoty mierzy się z piekłem Williamsa, próbuje, testuje jak i gdzie uciec ze stereotypów, sprawdza dlaczego, wpadamy ciągle w te same mielizny.