Koncepcja, reżyseria, scenariusz – Agnieszka Jakimiak

II reżyser, przestrzeń i oprawa wizualna – Mateusz Atman Muzyka – Łukasz Jędrzejczak, Jakub Ziołek Realizacja video – Julia Taczanowska

występują: Natasza Aleksandrowitch, Klara Bielawka, Łukasz Jędrzejczak, Jakub Ziołek

///English below//

Słuchaliśmy wielu piosenek o wojnie. Większość z nich wcale nie była o wojnie, ale o pokoju. Słuchaliśmy Beatlesów i Beethovena, Edwina Starra, Joanny Newsom, Bajmu, Elvisa Presleya i Elvisa Costello, The Clash, Black Sabbath, Kate Bush, King Crimson, Eltona Johna, Rage Against the Machine, U2 i Dezertera. Słuchaliśmy piosenek przeciwko wojnie w Wietnamie, przeciwko wojnie w Iraku, przeciwko drugiej wojnie światowej i przeciwko wojnie w Zatoce Perskiej. Znaliśmy je wcześniej, były katowane w radiu, telewizji i w internecie tak długo, aż stały się nam zupełnie obojętne. 90% piosenek, których lubimy słuchać, to piosenki, które usłyszeliśmy wcześniej, jak donosi magazyn Mic. „Powtarzanie muzyki sprawia, że wyobrażamy sobie albo prześpiewujemy fragment, którego spodziewamy się za chwilę.” – mówi Elizabeth Hellmuth Margulis, autorka „On Repeat: How Music Plays the Mind” w wywiadzie dla Mic. – „Pojawia się uczucie, że dzielimy z muzyką podmiotowość.” Ale czy to, że znane piosenki wydają się nam bliskie, oznacza, że naprawdę je znamy? Czy siła przyzwyczajenia i bezrefleksyjność pamięci nie sprawiają, że wszystko zaczyna brzmieć tak samo? Czy piosenki, które zostały napisane jako piosenki przeciwko wojnie, wciąż są piosenkami antywojennymi? Czy wiemy, czego słuchamy?

premiera odbyła się 4.10.2019

Spektakl powstał w ramach cyklu Komuny Warszawa Przed wojną / Wojna / Po wojnie

Impulsem, który skłonił Komunę Warszawa do zajęcia się wojną, był ciąg ponurych wydarzeń z ostatnich lat: wojna w Ukrainie i Syrii, Brexit, wygrana Trumpa. Coraz częściej pojawia się myśl, że wojna w Europie może przestać być historią. Stąd potrzeba zadania pytań o to: Czy jesteśmy przygotowani do wojny? Czy pamięć o wojnie ułatwia podtrzymanie pokoju? Czy wojna może być sprawiedliwa? Czy polityki historyczne otwierają rany i zbroją społeczeństwa do walki?

W ramach cyklu powstały spektale:

Cezarego Tomaszewskiego: Cezary idzie na wojnę Anny Smolar: Ośrodek wypoczynkowy Grzegorza Laszuka: Hannah Arendt: Ucieczka (koprodukcja Teatr Powszechny, Łódź) Wojtka Ziemilskiego: Spektakl dla turystów (koprodukcja Slovensko mladinsko gledališče, Ljubljana) Weroniki Szczawińskiej: Nigdy więcej wojny Anny Karasińskiej: Dobrze ci tego nie opowiem

The project is co-financed by the capital city of Of Warsaw as part of the Presentation Scene KW task.

War. The Best Of, dir. Agnieszka Jakimiak

/with English surtitles/

We have heard many war songs. Most were not about war at all but about peace. We listened to the Beatles and Beethoven, Edwin Starr, Joanna Newsom, Bajm, Elvis Presley and Elvis Costello, The Clash, Black Sabbath, Kate Bush, King Crimson, Elton John, Rage Against the Machine, U2 and Dezerter. We listened to songs protesting the Vietnam war, the Iraq war, the Second World War. We had known them before, they had been played ad nauseam on the radio, tv, and on the internet, to the point where we grew numb to them. 90% of the songs we like are those that he had heard before, according to the Mic magazine. “Musical repetition gets us mentally imagining or singing through the bit we expect to come next,” says Elizabeth Hellmuth Margulis, the writer of On Repeat: How Music Plays the Mind in a Mic interview. “A sense of shared subjectivity with the music can arise.” But just because familiar songs feel close to us, does it mean that we know them? Does the power of memory and its lack of self-reflection not make everything sound the same? The songs written in protest against war, do they remain anti-war songs? Do we know what we listen to?