O!ŻENEK

REŻYSERIA: Anna Gryszkówna

PROWADZENIE MUZYCZNE: Aneta Todorczuk ARANŻACJE: Tomasz Krezymon ASYSTENTKA REŻYSERKI: Katarzyna Faszczewska KONSULTACJA PSYCHOLOGICZNA POSTACI I RELACJI: Anna Szulc-Rudzińska

występują: Karolina Strauss, Dorota Rubin, Michał Hytroś, Filip Krupa, Angelika Kurowska, Katarzyna Faszczewska, Elżbieta Nagel, Magdalena Walkiewicz

„Ożenek” w jego klasycznej formie to obyczajowość i związki, próby tworzenia relacji podszytej czystą kalkulacją oraz wchodzenie na rynek matrymonialny. Kto, z kim i za ile? Wszystko to osadzone w realiach XIX-wiecznej Rosji…

A gdyby tak spojrzeć na utwór Gogola od nieco innej strony i pokusić się o jego współczesną interpretację? Ukazać perspektywę psychologiczną potrzeb i tęsknot współczesnego człowieka? Zdiagnozować obecne poszukiwania partnerów, randki rodem z portali internetowych czy gry, które prowadzą między sobą obie strony? Tego wyzwania podjęła się Anna Gryszkówna tworząc słodko-gorzki spektakl muzyczny o miłości i relacjach. Co więcej, zdecydowała się również wnikliwie pokazać w nim perspektywę męską. Dzisiejszego mężczyznę, próbującego tworzyć związki i pogubionego w próbie sprostania oczekiwaniom kobiet.

„O!żenek” pokazuje jak ogromną potrzebę miłości, przytulenia, czułości, bycia z drugim człowiekiem nosi w sobie każdy z nas, a jednocześnie jak duża jest niemożność stworzenia udanej relacji i kalectwo emocjonalne młodych ludzi. Mierzy się ze sprawami patriarchatu i prorodzinną perspektywą naszego kraju, w której kobiety „zachęcane” są do rodzenia dzieci i wychodzenia za mąż.

Spektakl dedykowany jest osobom będącym obecnie w temacie tworzenia związków, ale również tym, którzy za moment w nim będą, lub przeciwlegle – byli, oraz wszystkim chcącym pokusić się o chwilę refleksji nad kondycją współczesnych relacji, również z sobą samym.

„O!żenkowi” towarzyszy niezwykła forma wyrazu jaką jest wodewil. Lekki, muzyczny utwór sceniczny o cechach farsy, ze śpiewami i tańcami. Pozwala intensywniej, dogłębniej i dowcipniej wyrazić emocje. Jak twierdzi reżyserka spektaklu – ta forma teatralnej estetyki daje prawdziwą petardę. Tam, gdzie braknie emocji w monologu lub dialogu – zaczyna się śpiewanie, a uczucia, kiedy braknie już słów, można już tylko pięknie wyśpiewać.