Reżyseria: Grzegorz Jarzyna

Scenariusz: Grzegorz Jarzyna, Weronika Murek Scenografia: Fabien Lédé Kostiumy i charakteryzacja: Anna Axer Fijałkowska Muzyka: Piotr Kurek Reżyseria wideo: Marek Kozakiewicz Reżyseria światła: Aleksandr Prowaliński Choreografia: Ivan Estegneev

Reżyseria dźwięku: Piotr Domiński, Piotr Kurek Sztuczna inteligencja: Paweł Wawrzyński Animacje 3D: Kacper Shikeli Wizualizacje 2D: Oliwia Szanajca-Kossakowska Skany 3D: 3DMaster, Krystian Parol Asystentka reżysera: Katarzyna Gawryś Asystentka scenografa: Olga Papacz Asystentki kostiumografki: Karolina Bramowicz, Olga Mazur

występują: Agnieszka Podsiadlik, Lech Łotocki, Sebastian Pawlak, Justyna Wasilewska, Mateusz Górski, Mateusz Więcławek, Jacek Beler, Sara Celler-Jezierska, Natalia Kalita, Tomasz Tyndyk, Monika Frajczyk

To prosta historia: kobieta lub mężczyzna wysoko postawiona/y (lub nie), zostaje zmuszona/y do zrezygnowania ze swojej pozycji, władzy, z miasta i z kraju, w którym mieszkał/a. Wraz z synem/córką ucieka na wyspę. Spędza tam dwanaście lat. Przypadek (lub burza) sprawia, że na tę samą wyspę trafiają (lub nie) osoby z jej/jego dawnego otoczenia. Ci, którym zawdzięcza (lub nie) życie, i ci, którzy doprowadzili (bądź nie) do jej/jego upadku.

Profesor Tadeusz Sławek w książce „NICowanie świata. Zdania z Szekspira” pisze, że aby podjąć próbę „pomyślenia człowieka” trzeba wyciągnąć go z miejsca zwyczajowo mu przypisanego i przenieść go zupełnie gdzie indziej. W ten sposób pytania stawia i Shakespeare: ponawia akt wygnania: wygnanie z raju, wygnanie z miasta (Burza), wygnanie z życia, wygnanie z rodziny (Król Lear), wygnanie z państwa (Koriolan). Bez sytuacji „bycia wygnanym” nie można już myśleć człowieka.

Co oznacza dzisiaj: „na nowo pomyśleć człowieka”, skoro jedynymi dostępnymi do tego instrumentami są narzędzia, które człowiek w swojej niedoskonałości sam stworzył, polegając na wiedzy i wyobraźni – obydwu czerpiących swoje źródło w najbardziej niedoskonałym z narzędzi: pamięci ludzkiej?

Czy perspektywa ludzka jest jedyną możliwą?

2020: BURZA to opowieść wielu wariantów – opracowywanych za pomocą nieustannie uczącej się sztucznej inteligencji*. Na sceniczną historię nakładane są różne możliwe wersje tego, co mogło się wydarzyć i tego co rzeczywiście się wydarzyło – w sposób imitujący pracę ludzkiej pamięci.

Specjalnie zaprojektowany dla spektaklu program AI (Artificial Intelligence) będzie gromadził w czasie rzeczywistym informacje i opinie od ekipy spektaklu oraz publiczności – zarówno obecnej na żywo w TR Warszawa/ATM Studio, jak i tej oglądającej streaming na platformie TR Online – poprzez udzielanie odpowiedzi na krótkie ankiety przed spektaklem.Na podstawie tych informacji system będzie podejmował decyzje o układzie wariantów scen, charakterze muzyki i oświetlenia. Ta sztuczna sieć neuronowa powstaje dzięki ludziom. Na bazie odpowiedzi ankietowych od publiczności oraz informacji od realizatorów i realizatorek, wykonawców i wykonawczyń program AI będzie doskonalił swoje umiejętności. Tym samym – będzie rozwijał rzeczywistość spektaklu “2020: Burza”.

Weź udział w tworzeniu teatralnej sztucznej inteligencji!