Fascynacja twórczością francuskiego mistrza na początku XX wieku znajduje odzwierciedlenie w krytyce i w konkretnych realizacjach rzeźbiarskich. Wielu Polaków podziwiało prace Rodina w Paryżu, ale nieliczni uzyskali dostęp do jego pracowni. Spośród nich zaledwie kilku pracowało w charakterze praktykantów, kształciło się pod jego kierunkiem. Nowe rozumienie rzeźby jako „sztuki wklęsłości i wypukłości”, zasada przerysowania, zderzenie zbrużdżonej nieożywionej materii i gładkiego ciała ludzkiego to tylko niektóre efekty stosowane przez polskich twórców. Tematem wykładu będzie analiza istoty recepcji wpływów Rodinowskich. Podejmowanie tematów bliskich francuskiemu artyście skłaniało do interpretacji w duchu symbolizmu, ale też wczesnego ekspresjonizmu, w którym można odnaleźć oddziaływanie Stanisława Przybyszewskiego.

Prowadzanie: Małgorzata Dąbrowska - zajmuje się ekonomiką kultury i historią rzeźby XIXI i XX wieku. Przez wiele lat była adiunktem w Instytucie Spraw Publicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Obecnie pracuje jako niezależny krytyk. Uczestniczka międzynarodowych konferencji poświęconych rzeźbie organizowanych przez Musée d`Orsay, Rodin, Picasso. Stypendystka Fundacji z Brzezia Lanckorońskich (2015) i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2016). Autorka opracowania Instytucje sztuki współczesnej w Polsce i we Francji. Analiza porównawcza studiów przypadków (Księgarnia Akademicka, 2013).

WSTĘP WOLNY

Wykład towarzyszy wystawie