„Europa - Magiczne drzewo! Zdarzyło się pewnego razu...” 28 03 2011

Jestem Europejczykiem, mam europejskie korzenie, zatem wiem coś niecoś o Greckiej filozofii, ale i o nieszczęściach Wojny Trojańskiej, tak ładnie opisanej przez Homera, jakby śmierć nic nie znaczyła. Wiem o wspaniałej architekturze Rzymu i wcale nie pięknych walkach gladiatorów w Koloseum. Wiem o przeraźliwości najazdów Normańskich i rozwoju myśli teologicznej Alkuina i Bedy Czcigodnego.
Podziwiałem architekturę katedr średniowiecznych i wiem, że obowiązujące wtedy prawo "Ius primae noctis" było prawem niemoralnym. Czytałem o „Czarnej Śmierci” w XIV wieku i o malarstwie Włoskiego Quattrocento. Terror Wielkiej Rewolucji budził mój sprzeciw i podziwiałem mieszkańców Wandeii, którzy nie chcieli: nowego porządku ani "nowego kalendarz". Jestem pewien, epoka Królowej Wiktorii była "piekłem", pomimo pozorów porządku. Wiem o pierwszym ludobójstwie Europejskim, wymordowaniu Ormian w 1915 roku. Wielka Wojna, milion ludzi zabitych w okopach pod Verdun zaowocowała popularnością nowego tańca: fokstrota. Wiem o zagładzie narodów: w Auschwitz i w obozach Syberii. Bałkańskim czystkom etnicznym przyglądaliśmy się wszyscy siedząc wygodnie przed telewizorami. I ostatnie wydarzenia, ucieczki mieszkańców Maghreb'u, do Europy, przez Lampeduzę i coraz bardziej radykalne postawy religijne. Trudno jest zasypiać pamiętając. To: moja Europa - magiczne drzewo. Drzewo pożądane przez wszystkich, drzewo, które wszyscy niszczą. Drzewo, którego owocami wszyscy chcą się nasycić.

Części mojej wystawy zatytułowałem:

Wszystko jest Bogiem, Francja pożera swoje dzieci. Saragossa pełna wody. Zapomniane księżyce. Drzewa miejskie są smutniejsze od innych drzew. Wędrowiec cmentarny.