Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu "BETLEJEM POLSKIE" Reżyseria i tekst: Wojciech Faruga

Spektakl pokazywany w ramach przeglądu NÓWKA SZTUKA - prezentacji spektakli nagrodzonych w 19. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Zespołowe wyróżnienie dla twórców spektaklu.

Lucjan Rydel, autor wystawionego po raz pierwszy w 1905 roku Betlejem Polskiego, kazał Jezusowi narodzić się w Polsce. Betlejemską szopkę, koniecznie z widokiem na Wawel, postawił w Krakowie. Herod stał się więc nie tylko władcą Palestyny, ale także krwawym zaborcą Polski. Trzej królowie nie przychodzą ze wschodu, ale z wielkiej przeszłości (Kazimierz Wielki, Władysław Jagiełło, Jan III Sobieski), a odkupieniem, które ma przynieść narodzenie Dzieciątka było odzyskanie przez Polskę niepodległości. Rydlowska idea przeczytania biblijnej opowieści o narodzinach Zbawiciela przez „Polskę tu i teraz” stała się po 107 latach punktem wyjścia dla spektaklu Wojciecha Farugi. Co by się stało, gdyby niepokalane poczęcie wydarzyło się dziś? Czy możliwy jest cud? Jak zareagowalibyśmy, gdyby się wydarzył? Kim może być dzisiejsza Maria? Czy będzie to cud ogólnonarodowy, czy raczej cykl doświadczeń indywidualnych? Akcja z Krakowa przenosi się do małej miejscowości, o której wszyscy zapomnieli. To miejsce po katastrofie – nie wiemy, czy przeszła tędy klęska żywiołowa, czy może tylko zamknięcie jedynej fabryki. Miejscowość powoli umiera, a jej mieszkańcy, pozbawieni środków do życia, pracy i chęci robienia czegokolwiek zbierają się w świetlicy. Czekają, aż coś się wydarzy.

Reżyseria, tekst, opracowanie muzyczne: Wojciech Faruga Scenografia, kostiumy, reżyseria świateł: Agata Skwarczyńska Asystent reżysera i asystent scenografa: Damian Kwiatkowski Obsada: Angelika Cegielska, Sara Celler-Jezierska, Karolina Krawiec, Rozalia Mierzicka, Piotr Mokrzycki, Małgorzata Łakomska, Filip Perkowski, Dariusz Skowroński, Piotr Tokarz, Ryszard Węgrzyn, Irena Wójcik, Mirosława Żak. Czas trwania: 1,5 h.

Premiera: 5 stycznia 2013, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu

Faruga portretuje rozmaite postacie ze zdegradowanego świata gdzieś, u czorta na kuliczkach, wyróżniające się gorącym wewnętrznym pragnieniem, żeby poczuć. Dotknąć czegoś wyższego niż powszedniość. Potrzebę tę realizują niekiedy groteskowo, lokując się gdzieś pomiędzy świętą naiwnością, egzaltacją, szurniętą wyobraźnią i – owszem także – hochsztaplerką. (…) Złudzenia, marzenia, drogi psychicznej ucieczki Faruga portretuje niekiedy bezlitośnie, obnażając szaleństwo czy brzydotę. Ale chyba jakoś lubi tych ludzi, w każdym razie pewien rodzaj ciepła, przedziwnie spleciony z ostrością wizerunków da się wyczuć w tym całkowicie nie szopkowym "Betlejem". /Jacek Sieradzki, "Żeby poczuć" (fragm. recenzji)/