Samuel Beckett

Scena na Sarego 7

• tłumaczenie Antoni Libera
• reżyseria i scenografia Maciej Sobociński
• muzyka Bolesław Rawski
• kostiumy Magdalena Sobocińska

Występują:

• HAMM - Juliusz Krzysztof Warunek
• CLOV - Marcel Wiercichowski
• inspicjent/asystent reżysera: Sylwia Domin

Obok Czekając na Godota, napisana w 1956 roku Końcówka, należy do najbardziej znanych i najczęściej granych utworów Samuela Becketta. Powodem, dla którego wciąż sięgają po nią reżyserzy jest niesłychanie pojemna możliwość teatralnej interpretacji tekstu.

Kryzys współczesnego świata i opisanie kosmosu ludzkiej tragedii jest głównym wątkiem Końcówki, której siła polega na mówieniu o fundamentalnych sprawach językiem pełnym ironii i absurdu.

*Wierzę, że w każdej przestrzeni i pod każdą szerokością geograficzną, człowiek, który przychodzi do teatru chce się spotkać z drugim człowiekiem. Przychodzi po to, by zadawać sobie pytania, by myśleć, by się rozwijać.

Życie w bezrefleksyjnych czasach nie zwalnia nas od obowiązku czucia i myślenia. To, że na co dzień pomijamy dyskusję o ważkich tematach, nie oznacza, że ich nie ma. "Końcówka" jest szalenie trudnym tematem, ale budując to przedstawienie, cały czas pamiętam - idąc w ślad za Beckettem - że o sprawach trudnych i ostatecznych nie trzeba mówić okropnie serio. Ironia i wywołany nią śmiech potrafi zdziałać znacznie więcej, niż napuszone słowa wygłoszone ex catedra.

Interesuje mnie próba dotknięcia rejonu, który jest "pomiędzy". Pomiędzy życiem, a śmiercią, istnieniem i jego kresem. A "Końcówka" opisuje krańcowe momenty życia człowieka, w specyficzny beckettowski sposób, u którego podstaw leży absurd, surrealizm i okrutny dowcip.

Reżyserowanie "Końcówki", które jest dla mnie wyzwaniem, opieram na grze aktorów. Na ich inteligencji, wrażliwości i pracy. Problemy, tematy i pytania zawarte w "Końcówce" wydają mi się bardzo istotne i ważkie. Ponadto, albo przede wszystkim, to świetnie napisany dramat. Z wyczuciem sceny. Z wyśmienitymi - będącymi dla aktorów niebywałym zadaniem - rolami. Oparty na błyskotliwym i inteligentnym dialogu.

*

fragmenty rozmowy z reżyserem

Maciej Sobociński

Studiował na Wydziale Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. W 2004 roku, jako jedyny Polak, został stypendystą programu Das Internationale Forum junger Bühnenangehöriger odbywającego się w ramach Berliner Theatertreffen - największej niemieckiej imprezy teatralnej, skupiającej młodych aktorów, reżyserów, scenografów, dramaturgów, autorów muzyki i choreografów. Uznawany jest za jednego z najbardziej obiecujących polskich twórców teatralnych młodego pokolenia. Pracę rozpoczął w 1997 roku od współpracy przy inscenizacjach Iwony, księżniczki Burgunda Witolda Gombrowicza (reż. Horst Leszczuk) oraz Don Juana Moliera (reż. Marek Fiedor) w Starym Teatrze w Krakowie. Od 1999 roku reżyseruje samodzielnie. W swoim dorobku artystycznym ma realizacje spektakli: Tartuffe czyli Świętoszek Moliera (Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie), Dziady Adama Mickiewicza (Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu; spektakl wyróżniony podczas XXVI Opolskich Konfrontacji Teatralnych w 2001 roku), Rewizor Nikołaja Gogola (Teatr Bagatela w Krakowie), Życie: trzy wersje Yashminy Rezy (Teatr Polski we Wrocławiu), Norway.today Igora Bauersimy (Fundacja Starego Teatru w Krakowie), Ca-sting Rafała Kmity (Teatr im. Adama Mickiewicza w Częstochowie). W 2003 roku przygotował dla Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie arcydramat Mickiewicza po raz drugi, we własnej reżyserii i adaptacji, jako Dziady. Gustaw-Konrad. Za ten spektakl na XXIX Opolskich Konfrontacjach Teatralnych otrzymał nagrodę za reżyserię. Ostatnie realizacje Sobocińskiego to Ożenek Nikołaja Gogola dla Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie i MIT: Kordian Słowackiego dla Teatru Polskiego we Wrocławiu. W 2004 roku Maciej Sobociński przedstawił własną, uwspółcześnioną wizję Requiem Wolfganga Amadeusza Mozarta podczas II Festiwalu Sacrum-Profanum a w kolejnej edycji Festiwalu, we wrześniu 2005, wyreżyserował widowisko muzyczne na podstawie Romea i Julii Szekspira do muzyku Sergiusza Prokofiewa.

Końcówka w reżyserii Macieja Sobocińskiego będzie prezentowana również podczas kolejnej edycji międzynarodowego Festiwalu Dedykacje w Krakowie. Na rok 2006 przypada setna rocznica urodzin Samuela Becketta i temu autorowi poświęcone zostaną tegoroczne Dedykacje (27 listopada – 3 grudnia 2006).