EtnoKraków/Rozstaje 2025: GARY GWADERA / Trzeciak’s Head

#

GARY GWADERA | TRZECIAK’S HEAD

Hołd twórczości zapomnianego świętokrzyskiego „dżazisty” Wacława Trzeciaka – mistrza oberkowych rytmów. Z niewielu opowieści pozostałych po nim wyłania się sylwetka bezkompromisowego twórcy ludowego, który wycofuje się z życia muzycznego w momencie, gdy wiejskie parkiety zalewa muzyka chodnikowa, oparta na nużących go rytmach dwudzielnych.

Trzeciak’s Head, Sonata dżazowa
I. Alegro sauté
II. Kujechon
III. Obertyr 51
IV. Powolniak

W utworze “Trzeciak’s Head” Gary Gwadera oddaje hołd twórczości zapomnianego świętokrzyskiego „dżazisty” Wacława Trzeciaka – mistrza oberkowych rytmów. Z niewielu opowieści pozostałych po nim wyłania się sylwetka bezkompromisowego twórcy ludowego, który wycofuje się z życia muzycznego w momencie, gdy wiejskie parkiety zalewa muzyka chodnikowa, oparta na nużących go rytmach dwudzielnych. Jednak jeden z elementów tych pierwocin disco polo wciąga go bez reszty, a mianowicie – elektroniczne brzmienie perkusji. Trzeciak w swym domowym zaciszu eksperymentuje z rytmami oberkowymi wzbogacając je o kolory wydobyte z nowoczesnego, jak na tamte czasy, modułu perkusyjnego marki Polmuz. Niestety nie dowiemy się jakie były rezultaty tych prób, gdyż nic (chyba) nie zostało udokumentowane. Gwadera próbuje odtworzyć te poszukiwania Trzeciaka na specjalnie złożonym do tego celu akustycznym, śmieciowym zestawie perkusyjnym (bazującym na bębnach i talerzach polskich wytwórców z lat 70-tych i 80-tych), oplecionym elektronicznymi próbkami ejtisowego modułu Polmuz Ed-51. Wyobraźnia łódzkiego perkusisty Piotra Gwadery przekracza wszak granice muzyczne. Archetypiczny „mistrz Trzeciak” to również dzieło jego artystycznej kreacji, a od wymyślonego Trzeciaka ważniejszy jest tu „uczeń” Gwadera i jego realna muzyka. Ożywcza, na wskroś nowoczesna, przywołująca tradycję dawnych mistrzów oberka przez filtr nieprzeciętnej wrażliwości Gwadery – kreatora. To również powrót na Rozstaje. Piotr Gwadera na scenie EtnoKraków gościł już wcześniej z grupą Odpoczno.
Piotr Gwadera znany jest też z projektów rockowych, punkowych, eksperymentalnych, jazzowych, swobodnie improwizowanych. Aktywny jest też na ogólnopolskiej scenie wiejskiej muzyki tradycyjnej, gdzie jako miłośnik starych bębnów i blach słynie z wybitnej swobody posługiwania się rytmami trójkowymi w grze na tzw. „dżazie”. Jego główne zespoły to: Radical Polish Ansambl, Odpoczno, L.Stadt. Współpracował m.in. z Bernhardem Langiem, Kazuhisą Uchihashi, Stevenem Bernsteinem, Marcinem Maseckim czy Antonim Gralakiem. Jest laureatem II nagrody Festiwalu Polskiego Radia Nowa Tradycja 2024 za „magnetyczną osobowość, wyobraźnię muzyczną i niepowtarzalne połączenie awangardy i źródeł" oraz Złotych Gęśli Nowej Tradycji dla najlepszego instrumentalisty za „wirtuozowskie potraktowanie rytmów mazurkowych na nietypowym (perkusyjnym) instrumentarium".

Piotr Gwadera – perkusja (akustyczny śmieciowy zestaw perkusyjny bazującym na bębnach i talerzach polskich wytwórców z lat 70-tych i 80-tych) / elektronika (próbki ejtisowego modułu Polmuz Ed-51)

„Łącząc trójkowe rytmy oberka z brzmieniami rodem ze Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia, Piotr Gwadera pisze nowy, „zelektryfikowany” rozdział w historii muzyki tradycyjnej.” Bartosz Nowicki „Czas Kultury”

„Dodam tyle, że aby spojrzeć z odpowiedniej perspektywy na przeszłość, trzeba ją sobie czasem od nowa wyobrazić... Piotrowi Gwaderze wyobraźni nie brakuje.”
Bartek Chaciński, „Polifonia”