Przedstawienie teatralne jest osadzone w niepokojącej, bardzo mrocznej scenerii, gdzie dominuje pustka i cisza. Tu samotność bohatera (reprezentowanego za pomocą lalki animowanej przez aktora) nabiera specjalnego znaczenia i stanowi temat widowiska. Publiczność obserwuje stopniowe budowanie relacji między człowiekiem oraz obiektem – aktorem oraz lalką. Ten proces prowokuje do zadawania pytań o tożsamość bohatera. Produkcja podejmuje bliski grupie docelowej problem dorastania i poszukiwania swojego ja we współczesnym świecie – obleczona przez twórców w mocną formę teatru lalek, ukazuje też geniusz niewidocznej animacji.