Naiwność. Światło na krańcach świata

„Naiwność. Światło na krańcach świata” to immersyjne, kontemplacyjne doświadczenie dźwiękowe, które tworzy przestrzeń wspólnego oddechu, głębokiego słuchania i emocjonalnej obecności. Polifoniczny śpiew na żywo splata się tu z improwizowanymi pejzażami dźwiękowymi i delikatnym syntetycznym brzmieniem sterowanym algorytmem — nieprzewidywalnym, organicznym, zawsze nowym.

VoiceLAB bada przestrzeń ziemi niczyjej między ludzkim głosem a technologią, granice między porządkiem a chaosem. Ta zmienność staje się metaforą świata, który można obserwować ze spokojem, bez potrzeby natychmiastowego zrozumienia.

Z tego powodu postanowiliśmy wyjść od czegoś prostszego, na wskroś ludzkiego, analogowego i stworzyć wspólne doświadczenie immersyjne, opowiadające (nie wprost) o redukcji potrzeb i stanowiące impresyjną medytację nad ludzką zdolnością doświadczania zmienności świata – tak ogromnego i niepojętego, że możemy wobec niego zachować spokój i zaufanie, iż zawsze będziemy w stanie odnaleźć się w nim i funkcjonować, nawet gdy jego złożoność przekracza nasze zrozumienie.

Współczucie i wrażliwość: gdy ludzie stają się naprawdę otwarci na siebie nawzajem, pozwalają na głębokie zrozumienie świata, które może prowadzić do przemiany. Tak właśnie definiuje i opisuje się funkcję tego, co w teorii poliwagalnej określane jest jako compassion, z dostrzeżeniem regulującej i terapeutycznej roli wspólnoty, osiąganą dzięki uważnej trosce i obecności innych ludzi.

Performans przyjmuje formę spokojnej kontemplacji obserwowalnych i zmiennych zjawisk, realizowanej przy użyciu skromnych środków wyrazu. W warstwie wizualnej będzie przeważać statyka, jednak ruch obecny jest w muzyce improwizowanej, w przepływie dźwięków i interakcjach głosów, które odzwierciedlają subtelną dynamikę rytmów ludzkich i otaczającego świata.

Performans zakorzeniony jest w teorii poliwagalnej, opracowanej przez Stephena Porgesa, według której bezpieczeństwo i współobecność są podstawą regulacji układu nerwowego. Wspólne słuchanie i śpiew stają się tu formą koregulacji – łagodnego dostrojenia układów nerwowych, umożliwiającego radykalną akceptację. To przestrzeń compassion – współczucia rozumianego nie jako dzielony smutek, lecz jako neurofizjologiczny stan troski, czułości i wewnętrznego spokoju.

Zainspirowany myślą Tiziano Terzaniego i E.F. Schumachera, performans oferuje analogowe, wspólnotowe doświadczenie dźwięku – wyciszające, empatyczne i wzmacniające.