Spotkanie wokół książki „To. Biografia Jerzego Grzegorzewskiego” Maryli Zielińskiej (t. 1 i 2) oraz albumu „Jerzy Grzegorzewski 1939–2005” w opracowaniu Janusza Górskiego z udziałem autorki, Tomasza Kubikowskiego, Piotra Rudzkiego, prowadzenie: Wojciech Browarny

Czas trwania: 120 minut
Wstęp wolny, wymagana rezerwacja bezpłatnej wejściówki
https://www.bilety.grotowski-institute.pl/

„To. Biografia Jerzego Grzegorzewskiego” jest dwutomową opowieścią o Jerzym Grzegorzewskim, jednym z najwybitniejszych artystów polskiego teatru. Autorka, Maryla Zielińska, przedstawia biografię twórcy, którego talent stał się darem i przekleństwem. Powstał portret wielokrotny, bogato ilustrowany, na który złożyły się także wypowiedzi przyjaciół i współpracowników, zebrane w Polsce i za granicą. Publikacji towarzyszy album pod redakcją Janusza Górskiego, będący fotograficzną historią życia Jerzego Grzegorzewskiego.

„Jerzy Grzegorzewski – wybitny artysta, unikalny człowiek, twórca autorskiego teatru. Jednym z zagadnień, które trwale zaprzątały mu głowę, było, jak aktor ma wejść i zejść ze sceny. Jak uniknąć banału powiązania ruchu z wygłaszaną kwestią? Co to znaczy więc: powołać i odwołać postać w takiej, a nie innej kondycji, w tej konkretnej przestrzeni, w tym dokładnie momencie? Co się wydarza pomiędzy? Co to jest «to»?”. Fragment „Wstępu”

Maryla Zielińska za książkę „To. Biografia Jerzego Grzegorzewskiego” została uhonorowana Nagrodą Polskiego Towarzystwa Badań Teatralnych za najlepszą publikację książkową z zakresu wiedzy o dramacie, teatrze i widowiskach wydaną w 2023 roku oraz Nagrodą Komitetu Nauk o Sztuce Polskiej Akademii Nauk za wybitne osiągnięcia naukowe w zakresie teatrologii. Wydawcą książki jest Teatr Narodowy (redakcja Tomasz Kubikowski, Wojciech Majcherek, Przemysław Pawlak; współpraca redakcyjna Dominik Gańko, Karolina Rospondek).

Urodzony w 1939 roku Jerzy Grzegorzewski był reżyserem i scenografem. Mistrz teatru autorskiego i jeden z najoryginalniejszych inscenizatorów polskiej sceny powojennej ukończył łódzką Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych i Wydział Reżyserii Dramatu warszawskiej PWST. Po studiach związał się z łódzkim Teatrem im. Stefana Jaracza. W 1976 roku zaczął pracę w Starym Teatrze w Krakowie. Dwa lata później, nie przerywając pracy w Łodzi i Krakowie, został dyrektorem artystycznym Teatru Polskiego we Wrocławiu (do 1982 roku). W roku 1982 przeniósł się do Warszawy i objął stanowisko dyrektora artystycznego Teatru Studio po Józefie Szajnie, od 1990 do 1997 był również dyrektorem naczelnym, w latach 1997–2003 związany z Teatrem Narodowym – był jego pierwszym dyrektorem artystycznym po trwającej dwanaście lat odbudowie Teatru.