Fotografia

Vuk D. Karadzic

Vuk D. Karadzic urodził się w 1948 roku w Berlinie, jest samoukiem. W swojej twórczości koncentruje się głównie na sztuce portretu i pejzażu. Serię portretów Karadzica zapoczątkował przypadek. W 1889 roku artysta spontanicznie wykonał swój autoportret. Parę lat później nauczyciel i kolekcjoner, Franz-Walter Schmidt zobaczył zdjęcie i postanowił zlecić wykonanie jego portretu. Zaufanie, jakim obdarzył fotografa, sprawiło, że Karadzic zaczął portretować dziesiątki, potem setki spotykanych w różnych okolicznościach osób. Powstała spójna seria prac, które łączy jeden motyw – cierpienie. W krajobrazach fotografowanych przez Karadzica dominuje poczucie pustki, nicości. W kadrze aparatu artysta zamyka miejsca opuszczone, zapomniane, bezludne. Nawet gdy przelotnie pojawi się ludzka postać lub czuje się ludzką obecność, to tylko po to, by podkreślić uczucie bezdomności. I to nieoczekiwanie sprowadza nas znów do cierpienia – komentuje w katalogu do wystawy Stuart Pigott.