ANTYGONA W NOWYM JORKU

JANUSZ GŁOWACKI

W opinii krytyków dramat ten uchodzi za najwybitniejsze dzieło teatralne Głowackiego. Przedstawia historię z życia trójki bezdomnych emigrantów mieszkających w jednym z nowojorskich parków. Utwór ten jest przede wszystkim opowieścią o ludziach, dla których mit ziemi obiecanej rozsypał się w drobny pył, o poszukiwaniu więzi z drugim człowiekiem, o próbie zachowania człowieczeństwa i godności. Choć jest w niej również tragifarsowe potraktowanie tematu bezdomności i komizm dialogów. Według Jana Kotta, słynnego teatrologa, dramat ten to jedna z trzech najważniejszych polskich sztuk ostatnich dziesięcioleci, a Głowackiego należy umieścić obok największych współcześnie tworzących dramaturgów: Sławomira Mrożka i Tadeusza Różewicza.